( 1 ) 31 . حضرت باقر عليه السّلام فرمود : بنده از اين جهت به كفر نزديك مىگردد كه لغزش‌هاى رفيقش را جمع كند و روزى آنها را وسيله عيب او قرار دهد . ( 2 ) 32 . سيف بن عميره گويد : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن مؤمن را فريب نمىدهد به او ستم نمىكند و خيانت به وى روا نمىدارد ، او را ترك نمىگويد به او دروغ روا نمىدارد و از وى غيبت نمىكند و سخنى كه او را آزار دهد بر زبان جارى نمىسازد . ( 3 ) 33 . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هر مؤمنى كه برادر مؤمنش را ترك كند و او قدرت داشته باشد كه او را يارى نمايد خداوند او را در دنيا و آخرت مخذول مىكند و اگر او را يارى كند از روزه يك ماه بهتر است و از اعتكاف در مسجد الحرام بيشتر فضيلت دارد فرمود : او سير نشود و برادرش گرسنه باشد او آب ننوشد تا آنگاه كه برادرش تشنه مىباشد او لباس در بر نكند تا آنگاه كه برادرش لباس بپوشد ، حق مسلمان بسيار بزرگ است . ( 4 ) 34 . و نيز فرمود : براى مسلمان دوست بدار آنچه را كه براى خود دوست مىدارى و براى او بد بدان آنچه را كه براى خود بد مىدانى هر گاه محتاج شدى از او سؤال كن و هر گاه از تو سؤال كرد حاجت او را برآور نيكى را در باره او به تأخير نيانداز پشتيبان او باش همانطور كه او پشتيبان شما هست . هر گاه از نظرت دور شد غيبت او را نگهدار هر گاه از مسافرت مراجعت كرد او را زيارت كن و از وى احترام بگذار زيرا تو از او و او از تو مىباشد اگر به خيرى رسيد خدا را ستايش نما و اگر گرفتار شد از او دستگيرى كن . ( 5 ) 35 . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : به دلت بنگر اگر نسبت به رفيقت بدبين شده است بدان كه يكى از شما خطائى كرده است . ( 6 ) 36 . امام صادق عليه السّلام فرمود : برادرت را در كارى وارد نكن كه زيانش براى تو از منفعت او زيادتر باشد . ( 7 ) 37 . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : سزاوار نيست مؤمن برادر مؤمنش را بوحشت اندازد ، زيرا مؤمن در دين خود عزيز است .